Γνωρίζουμε ὅτι στὴ Γραμματεία τῶν μακρῶν ἑλληνιστικῶν χρόνων δινόταν ἰδιαίτερη ἔμφαση στὰ ἔσχατα λόγια ἑνὸς Πρωταγωνιστῆ, καθὼς τὸ εἶδος τοῦ θανάτου καὶ ἡ πνευματική «διαθήκη» ἐπιβεβαίωνε τὴ συνέπεια, τὸ ἦθος καὶ τὸ ἔθος τῆς πορείας του.
Στὸ παρὸν ἄρθρο ἑστιάζουμε τὸν ἐρευνητικὸ φακὸ σὲ τέσσερα τέτοια λόγια τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ, πολὺ γνωστά, καθὼς ἀκούγονται εὐρέως στὶς λατρευτικὲς συνάξεις. Μάλιστα, τὰ δύο ἀπὸ αὐτὰ εἶναι χωρία Ψαλμῶν τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης (Π.Δ.). Προσπαθοῦμε νὰ συνεισφέρουμε στὴν ἑρμηνεία τους, λαμβάνοντας ὑπ’ ὄψιν τὸ συγκείμενο, ἀλλὰ καὶ σημασίες τῶν ὅρων
(συγκεκριμένα τοῦ «Τετέλεσται»), ὅπως ἐκλαμβάνονταν ἀπὸ τὸν
Ἕλληνα ἀναγνώστη.

Σχόλια σὲ τέσσερις κορυφαίους λόγους τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ στὸν Σταυρό
Σωτηρίου Δεσπότη & Ἀργυρῶς Μαρινοπούλου
Περιοδικό Θεολογία – Τριμηνιαία Έκδοση της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος – Τόμος 96ος – Τεῦχος 1ον – Ἰανουάριος – Μάρτιος 2025


